La sombra del viento

Mira que non coñecelo ata agora. Un clásico de Carlos Ruiz Zafón como éste hai que lelo está claro. E a verdade non decepciona. Cando me falaron del non sabía moi ben que me ía atopar e a verdade é que me gustou moito. A trama está ambientada nunha Barcelona dos anos 50 e as anotacións históricas do autor conseguen que te sumerxas naquela época perfectamente. Trátase dunha historia entrelazada entre familias humildes e adiñeiradas, fillos ilexítimos, amores imposibles e sobre todo… intriga. Todo xira en torno a un escritor Julián Carax e da historia da súa vida que un rapaz, Daniel Sampere, intenta averiguar despois de quedar maravillado cunha das súas obras en perigo de extinción. O argumento está moi ben pensado e engancha desde o primeiro momento. Quizáis o único defecto é que ao final se resolven todos os misterios  moi de repente e non sempre de forma coherente, pero é algo que non afecta ao sabor final que deixa o libro. Moi recomendado.

Ender el Xenocida

Terceira entrega da Saga de Orson Scott Card. Como soe ocorrer, despois de dúas entregas (El juego de Ender e La voz de los muertos), a historia vai perdendo un pouco de forza, pero segue enganchando coma a primeira. E é que Ender el Xenocida, continúa exactamente onde termina a historia anterior. Pero nesta ocasión entra en escena un novo mundo “El Sendero”, que basea a súa existencia nos desexos dos Deuses que elixen entre a poboación a “agraciados” aos que se lles dota do “don” de poder falar con eles para guialos. A trama segue xirando en torno a Lusitania, ameazada polo Congreso que dirixe os 100 mundos por entrar en contacto coa especie nativa (os Pequeninos) alterando a súa evolución normal. O planeta decide illarse do resto dos mundos cortando toda comunicación filótica, pero as cousas empeoran cando algúns agraciados de El Sendero descubren a verdade sobre Ender e Lusitania. Ademáis descóbrese que o virus da descolada co que convivían no planeta parece ter intelixencia e altera xenéticamente o seu entorno para adaptalo as súas necesidades. Jane segue en escena, fiel a Ender que finalmente consegue resucitar á Reina Colmena en Lusitania. Pouco a pouco se van aclarando todas esas lagunas que viñan das anteriores entregas e se despexan as incógnitas de todas as especies que conviven en Lusitania. Quizáis contra o final Scott Card se pasa un pouco de rosca recuperando personaxes do “pasado”, pero así e todo a saga non perde consistencia e paga a pena seguila.

Gran Torino

A verdade é que non tiña pensado vela, pero como chegamos tarde ao cine e era das poucas que se podían ver, fixemos caso das boas críticas e aventurámonos. E curiosamente sorprendeume. A pesar de contar xa con 77 anos, Clint Eastwood dirixiu e protagonizou unha película que realmente paga a penar ver. A seriedade e “dureza” aparente do seu personaxe (Walt Kowalski) que acaba de quedarse viudo, provoca momentos moi divertidos cando unha adolescente asiática e o seu irmán se fan amigos del. Son veciños e a pesar de todos os prexuicios que poda ter Walt (como ex-veterano da guerra de Corea que é), vaise dando conta pouco a pouco de que aínda pode aprender moito da cultura Hmong. Ah, por certo, Gran Torino é un coche, non o novo nome de Harry el sucio reciclado. A verdade é que sen saber este dato o título da peli bota un pouco para atrás, sobre todo coa portada do cartel. A realidade é moi distinta e as boas críticas son merecidas.

Crysis Warhead

Pois fíxoseme moi corto. Pero a perfección da anterior entrega mantívose intacta, de modo que non hai queixa. A verdade é que Crysis pasará á historia por ser o primeiro videoxogo en contar con escenarios realistas. E por realistas refírome a escenarios sensibles, que se destrozan de verdade cando chocas cun vehículo ou explota unha granada. É unha das mellores cousas do xogo, confiar en que detrás dunha parede estás a salvo e observar como a parede se vai desfacendo cando te disparan. Menos mal que contamos coa invisibilidade do nanotraxe. O apartado gráfico segue espectacular e a xogabilidade tamén. A principal diferencia desta segunda entrega é que xa non xogamos con Nomad, senon con Phycho, pero a intensidade do xogo non varía. Quizáis a única pega que lle atopei é que a historia é un pouco difícil de seguir. Tes obxectivos moi ben marcados no mapa e valos seguindo sen problema, pero a trama global non acaba de quedar clara.

O armamento do que dispoñemos é prácticamente o mesmo que na primeira parte e os vehículos tamén, de modo que esta segunda parte parece máis unha extensión que un novo xogo. Os inimigos pois novamente os coreanos e os bichos-alieníxenas-con-tentáculos con mega-monstro ao final. A Intelixencia Artificial é correcta.

En conclusión: se che gustou o Crysis, esta nova entrega é imprescindible para seguir disfrutando de toda a esencia deste pedazo de videoxogo.

A ciegas

Tras unha longa espera, por fin puiden ir ver A ciegas ao cine. O libro gustárame moitísimo, e a película, da man de Fernando Meirelles coa supervisión do propio Saramago non tiña mala pinta. Despois de vela podo dicir que é correcta, pero non ten esa forza que ten o libro. Recoñezo que debe ser difícil conseguir transmitir ese sentimento de ceguera aos espectadores, e conste que ten boas ideas, como o dese predominio de cor branco durante toda a película. Pero non é o libro. E é que lóxicamente tiveron que omitir moitas escenas do libro para conseguir o formato de película e iso sempre fai que perda puntos. O que si, gustoume moito a escena do can, lamendo as bágoas da muller como no libro, e a parte da cidade sumida no caos, moi parecida a como a imaxinara. Concluíndo podo dicir que é unha película que segue bastante fielmente o libro e por sorte non caeu en mans Hollywoodienses, de modo que me dou por satisfeito. Iso sí, quitaría a voz do narrador.

Indiana Jones y el Reino de la Calavera de Cristal

Bueno, que podo dicir deste intento de recuperación do mito? Pois que non é o mesmo. Que está moi ben feita, e segue unha historia coma as de antes (bueno salvando a parte de extraterrestres), pero non é o mesmo. A cuestión é que pretender que Harrison Ford sexa o protagonista e que se mova como se tivese 20 anos non acaba de cuajar. E o resultado pois é un pouco patético, e estás toda a película pendente de que o probre home non se disloque un ombro cos tantos excesos. O mellor: a incombustible melodía, chan cha chán chan, chan cha cháaan…

La voz de los muertos

A saga continúa. Esta segunda entrega de Orson Scott Card continúa a historia desde onde quedou en El juego de Ender. A primeira parte do libro é un pouco densa pola grande cantidade de información (varias linguas, moitos nomes…), pero pouco a pouco o libro vai collendo ritmo e acaba por enganchar igual que o fixo o primeiro. A verdade é que o estilo do autor gústame moito, sabe como describir as escenas e darlles ese punto que consegue emocionarte nos momentos que hai que facelo. A historia fala da expansión da raza humana trala aniquilación dos Insectores. Así as colonias de humanos se reparten en 100 mundos e nun deles, Lusitania, aparece unha nova especie, os Pequeninos. Esta raza semella ser intelixente e os humanos conseguen contactar con eles, pero deciden estudialos sen interferir na súa evolución, algo que non sempre é posible. Esta nova raza, a pesar de estar menos evolucionada, consegue ensinarlle aos humanos unha serie de valores, moitos deles conflictivos. As circunstancias que rodean esta convivencia de razas en Lusitania leva a Ender, o portavoz dos mortos, a viaxar a ese planeta onde atopará unhas condicións óptimas para revivir á Reina Colmena. Pero o camiño non é doado, a pesar de contar coa axuda de Jane (encántame ese ente). Despois de ler este libro teño moi claro que vou continuar co seguinte.

Wanted

Gustoume. A verdade é que as pelis de acción gústanme, e se están ben feitas e derrochan efectos especiais, mellor aínda. Pero non sempre atopas un argumento aceptable (léase Transformers). Neste caso sí que temos un bo argumento (e non, non me refiro a Angelina Jolie), de modo que o resultado final é unha boa película, sobre todo con ese final que ten que escapa un pouco do final típico das películas hollywoodienses. A fantasmada de turno: facer disparos con efecto. Sen embargo está moi ben integrada na peli e realmente é impactante. En resumo, se es amigo das pelis de acción, tes que ver esta.

Kung Fu Panda

Despois do fiasco de Space Chimps e Horton que foron demasiado “light” (supoño que se botaba de menos un pouco de humor de “adultos” ao que nos teñen acostumbrados outras productoras), por fin unha peli de animación que vale a pena. E é que o selo de Dreamworks nótase na calidade final. Conste que non está a altura de outros títulos que si me gustaron moito, pero é unha película divertida e moi ben feita, cun argumento aceptable, aínda que non demasiado orixinal. Houbo unha cousa que me chamou especialmente a atención e é que moitos movementos do Panda me recordaban a Mr. Fantástico (Los Increíbles) a pesar de ser da competencia. Supoño que reciclarán técnicas…

Need For Speed Undercover

Bravo pola xente de EA! Conseguiron recuperar o espíritu que me enganchou ao Need For Speed. E é que despois de xogar ao Need For Speed Most Wanted, todo sabía a pouco. Se algo funciona, para qué cambialo? Pois esa debeu ser a filosofía deste título que recorda moito ao Most Wanted, na xogabilidade, nas fuxidas da policía, no incremento progresivo de dificultade… Ademáis a trama está moi ben adornada con videos de alta calidade con actores (e actrices) de carne e oso que lle dan moito realismo (aínda que o final da historia é un pouco previsible). Outra cousa que me gustou moito foi o feito de que che manden como “misións” nas que tes que levar coches dun lugar a outro, ou escapar da policía. Isto da a posibilidade de probar coches sen necesidade de gañalos. Hay algúns novos modos de xogo como o de “Batalla en la autopista” ou “Derramaje”, pero a verdade non son gran cousa, quizáis sobraban. O que si me convenceu foi a modalidade que introduciron en certas partes nas que tes que destrozar os coches dos rivais. Realmente bestial. No aspecto negativo hai que comentar que o nivel de dificultade  non é demasiado elevado (cheguei ata o nivel 16), creo que unha vez máis por influencia das consolas e ademáis hai moitas partes nas que te deixan “libre” sen saber moi ben que tes que facer para continuar coa historia. Ao final daste conta de que simplemente hai que seguir gañando probas, aínda que podes escoller cales, de modo que acabas evitando as que teñen máis risco (enfrontamentos coa policía que poden provocar multas). Quizáis aí deberan obrigar a superar unha proba de cada tipo ou algo así.

Bueno, con todo é un título recomendadísimo se che gusta sentir a velocidade no teu PC.