Alicia en el país de las maravillas (3D)

Coma sempre ocorre, cando tes moitas espectativas sobre unha película nunca se cumplen de todo. Teño que recoñecer que non me arrepinto en absoluto de pagar os algo máis de 11 euros por vela en 3D, o certo é que as escenas tridimensionais están tan logradas como en Avatar así que realmente paga a pena. Eu non coñezo / non recordo demasiado ben a historioa de Alicia en el país de las maravillas, de modo que non sabería ubicar a trama dentro da historia orixinal. Creo que existen 2 libros e a película situaríase anos despois do segundo, cando Alicia (Mia Wasikowska) xa é maior, posto que se fai referencia a cando ela estivera alí de pequena. Penso que as personaxes sí están moi ben recreadas e caracterizadas, con ese toque especial que lle da Tim Burton, pero a trama xeral pareceume bastante simple e incluso con algunha incoherencia como cando Alicia decide ir rescatar a toda costa ao sombrereiro (Johnny Depp) ao castelo da Raíña vermella e regresa olvidándose totalmente de el porque consegue a espada. De todas maneiras os escenarios, as paisaxes, o colorido… todo está moi ben disposto para que o resultado final sexa espectacular. Se che gustan as películas fantásticas non dubides en vela. E se podes facelo en 3D moitísimo mellor.

Avatar 3D

Unha película coma esta, realmente paga a pena vela en 3D. Foi a primeira que vin con este sistema e a verdade é que lógranse uns efectos realmente sorprendentes. Ao principio costa acostumbrarse un pouco e máis cando tes que por as gafas polarizadas por riba das normais, pero como a película dura case 2 horas e media, hai tempo máis que suficiente para afacerse a visión 3D. Entendo que o aspecto 3D foi especialmente coidado nesta película, xa que anunciaron bastante, e iso nótase no resultado final. Penso que a ubicación na sala de cine é algo crucial. Eu vinna desde a fila 5 e a verdade é que impresiona (quizáis a fila 6 sería a ideal). Pero encontreille un par de fallos ao sistema 3D. As escenas rápidas son moi difíciles de seguir, non sei se por culpa das gafas, pero atribula moito. E tamén hai algunas escenas onde saen obxectos 3D en primeiro plano que tamén resultan incómodas de ver. Pero o resto das escenas compensan con creces estes detalles.

Trátase dunha película fantástica, mistura entre “Matrix” e “Los Sustitutos”, na que un minusválido ex-veterano de guerra pode controlar un Avatar (ser creado artificialmente con apariencia alienígena) que debe empaparse da cultura do planeta (Pandora) para tratar de descubrir se é posible negociar o traslado da tribu de tal forma que os terrícolas podan acceder a un mineral moi valioso. Pero as vivencias “virtuais” en Pandora convencen ao marine de que é un error expulsalos da súa terra, de modo que se alía cos científicos para tratar de defender aos indígenas. A trama, se ben non orixinal de todo, é correcta e engancha. Os efectos especiais, a fotografía e as escenas de acción son espectaculares. Quizáis se poda criticar que o mundo alieníxena ten demasiadas similitudes co planeta Terra existindo equivalentes de humanos, de flora e de fauna. Para rematar unha curiosidade: os avatares teñen 5 dedos e os indixenas orixinais 4.

Splinter Cell: Double Agent

Splinter Cell: Double Agent

Despois de Splinter Cell: Chaos Theory e o seu magnífico xogo cooperativo con movementos específicos, pensaba que a nova entrega da saga ía continuar na mesma liña. Pero non podía estar máis equivocado, o modo multixogador pódese considerar un xogo distinto: distintos personaxes, distintos movementos, distintos obxectivos… Limítase a ter que acceder a uns servidores sen ser visto, aínda que tamén podes xogar a defender como soldado. Francamente pareceume moi aburrido. Sen embargo en modo campaña individual a cousa pinta de outro color. Sam vese involucrado nunha historia máis complicada que nunca. Primeiro na prisión onde tes que tratar de escapar “a lo Prison Break” axundando a un delincuente que che abrirá as portas da organización terrorista na que te tes que infiltrar.

Despois, tomando como referencia a base da organización, tes que ir superando unha serie de probas e encargos como infiltrado sen ser descuberto. Viaxas a diferentes lugares onde tes que cumplir coas misións encomendadas pola organización terrorista, sempre tendo en conta as ordes do teu xefe real.

Os mapas están moi ben recreados e pasan por barcos, neve, calles dunha cidade en guerra… Tamén hai novos movementos nos que podes agarrar aos inimigos cando estás debaixo deles nun balcón e tiralos abaixo. Quizáis unha diferenza que hai co anterior título é que non tes que ser necesariamente tan sixiloso e avanzas un pouco máis rápido, de modo que o xogo dura menos. E como novidade hai diferentes puntos nos que tes que tomar decisións que ou ben baixan a confianza dos terroristas ou do teu xefe, algo no que te tes que fixar durante todo o xogo, pois debes ter a ambos contentos. Algunhas desas decisións afectan ademáis á trama posterior do xogo.

O final do xogo deixa entrever que a saga continuará e espero que melloren os moitos fallos que tiveron en este, como o modo cooperativo ou distintos bugs durante o xogo que nin o último parche solventou.

Splinter Cell: Chaos Theory

Pois é a primeira vez que xogo a un xogo desta saga é a verdade é que unha vez te acostumbras ao ritmo pausado do xogo, xa quedas enganchado. Recoñezo que vindo dos shoot’em up, o meu primeiro impulso era matar a todo o que se movía, pero neste xogo non se trata diso, de feito hai veces nas que se matas a alguén fracasas a misión.

En modo individual a historia está moi ben contada e as misións son moi coherentes. Trátase de infiltrate en diversos escenarios (un barco, un búnker, un banco…) para obter información, interrogar personas ou matar terroristas, todo cun sixilo extremo, para evitar ser detectado, posto que existen tamén cámaras e alarmas que incrementan a protección dos inimigos cando se disparan. Para conseguir ser sixiloso vas equipado cunhas gafas que proporcionan visión nocturna (imprescindible), térmica e “electrónica”. Ademáis vas equipado cun fusil de asalto con varios complementos (mira telescópica, dardos eléctricos….) e unha pistola con silenciador (imprescindible para romper todas as bombillas que atopes) que tamén permite bloquear cámaras de seguridade.

En modo cooperativo puiden xogar con un amigo via Skype e a verdade é que é moi divertido, sobre todo porque hai determinados movementos imprescindibles para avanzar nos que tes que realizar unha acción cooperativo co compañeiro. É  unha pena que neste modo as fases sexan soltas (aínda que seguen mais ou menos unha historia secuencial) e que non se poda gardar no medio dunha fase para continuar o día seguinte.

Tamén existe un modo de xogo en rede tipo death match que apenas probei porque cambia un pouco a filosofía do xogo e os movementos.

A única pega importante que lle atopei ao xogo é que a dificultade máis alta é desproporcionada non permitindo apenas acercarte aos inimigos sen que se dean conta e moito menos usar armas. Así o xogo é un pouco raiante. Polo demáis, debo dicir que moi ben, a pesar de non ser un título de última fornada cumpliu e desde logo penso seguir coa saga en canto poda.

Crysis Warhead

Pois fíxoseme moi corto. Pero a perfección da anterior entrega mantívose intacta, de modo que non hai queixa. A verdade é que Crysis pasará á historia por ser o primeiro videoxogo en contar con escenarios realistas. E por realistas refírome a escenarios sensibles, que se destrozan de verdade cando chocas cun vehículo ou explota unha granada. É unha das mellores cousas do xogo, confiar en que detrás dunha parede estás a salvo e observar como a parede se vai desfacendo cando te disparan. Menos mal que contamos coa invisibilidade do nanotraxe. O apartado gráfico segue espectacular e a xogabilidade tamén. A principal diferencia desta segunda entrega é que xa non xogamos con Nomad, senon con Phycho, pero a intensidade do xogo non varía. Quizáis a única pega que lle atopei é que a historia é un pouco difícil de seguir. Tes obxectivos moi ben marcados no mapa e valos seguindo sen problema, pero a trama global non acaba de quedar clara.

O armamento do que dispoñemos é prácticamente o mesmo que na primeira parte e os vehículos tamén, de modo que esta segunda parte parece máis unha extensión que un novo xogo. Os inimigos pois novamente os coreanos e os bichos-alieníxenas-con-tentáculos con mega-monstro ao final. A Intelixencia Artificial é correcta.

En conclusión: se che gustou o Crysis, esta nova entrega é imprescindible para seguir disfrutando de toda a esencia deste pedazo de videoxogo.

Tomb Raider UnderWorld

Larita non decepciona. E é que nesta nova entrega recupérase un pouco o espíritu orixinal da saga. Non hai excesiva diferencia coas entregas inmediatamente anteriores, pero si se aprecia unha Lara máis perfeccionada que nunca e con algúns movementos novos como o de escalar por unha parede ou camiñar en equilibrio. De feito agora aparte de mollarse, tamén se mancha e se limpa con auga.

A historia, que continúa desde o punto no que quedara na entrega anterior, engancha desde o primeiro momento, ainda que perde un pouco de forza no transcurso da aventura. Aínda así a ambientación está moi lograda e é unha auténtica delicia pararse a contemplar os escenarios. Pero non é ouro todo o que reluce, no aspecto negativo comentar que tan so aparece un vehículo e que o nivel de dificultade medio non é para nada difícil (aínda que iso fai que avances máis e que enganche máis).

Nótase a orientación consolera do xogo, pero ten unha grande xogabilidade. As armas alternativas utilízanse moi pouco, prácticamente é un mero adorno fronte a títulos anteriores nos que era imprescindible chegar a certos sitios cun bo cargamento de munición.

En conclusión, un título imprescindible para os fans de Lara, pero que quizáis inclina máis a balanza en favor da espectacularidade gráfica que do propio xogo en si, algo moi común nos xogos de última xeración.

Wall-e: o videoxogo

A verdade é que despois de ver a peli, facíame ilusión o xogo, pero despois de instalalo e probalo decepcionoume un pouco. Está claro que está pensado para nenos, e non está mal, que conste. É o típico xogo de plataformas 3D con pequenos puzzles que resolver. Está moi ben que aparte de xogar con Wall-E tamén podas xogar con Eva voando, pero é un pouco dificil manexala. O que máis me gustou do xogo é que a historia sigue bastante ben a trama da película, con moitos videos intercalados, de modo que se fai bastante ameno. Ah, e ten sorpresa final despois dos créditos

Libros e revistas en 3D

Curioseando entre as noticias de Genbeta atopei este post tan curioso. Trátase dun invento da empresa Metaio chamdo Unifeye Print que detecta determinadas imaxes de revistas ou libros desde a webcam do PC e mostra as imaxes en 3D coa información extra vinculada. O efecto recorda a eses libros que tanto nos gustaban de pequenos que abres e desplegan figuras en relieve de cartulina. Realmente me gusta o enxeño, ocórreseme que poderían dar un código coas revistas para poder acceder a eses contidos extra desde o PC ou facelo de forma gratuita se fose publicidade (sería un bo reclamo).