El juego del ángel

Despois de La sombra del viento Carlos Ruiz Zafón volve sorprender con “El juego del ángel”, novela que continúa coa saga, pero esta vez para contarnos a historia de Barcelona uns anos antes que a outra. O autor fixo os deberes e atoparemos innumerables referencias e vínculos entre este e a anterior novela. O protagonista é David Martín, un escritor cun duro pasado que consegue abrirse camiño con novelas policiacas “comerciais”. Ata que coñece a Andreas Cornelli, un misterioso editor que lle encarga unha extraña novela de carácter relixioso que David non pode rexeitar para tratar de mellorar a súa situación económica, física e mental. E é que a muller que sempre amou David, Cristina Sagnier, acaba por casarse obrigada co seu protector e mellor amigo, o ilustre Pablo Vidal. Novamente misterios, intrigas e un desenlace que invita á reflexión. E é que o estilo de Zafón deixa pegada.

La sombra del viento

Mira que non coñecelo ata agora. Un clásico de Carlos Ruiz Zafón como éste hai que lelo está claro. E a verdade non decepciona. Cando me falaron del non sabía moi ben que me ía atopar e a verdade é que me gustou moito. A trama está ambientada nunha Barcelona dos anos 50 e as anotacións históricas do autor conseguen que te sumerxas naquela época perfectamente. Trátase dunha historia entrelazada entre familias humildes e adiñeiradas, fillos ilexítimos, amores imposibles e sobre todo… intriga. Todo xira en torno a un escritor Julián Carax e da historia da súa vida que un rapaz, Daniel Sampere, intenta averiguar despois de quedar maravillado cunha das súas obras en perigo de extinción. O argumento está moi ben pensado e engancha desde o primeiro momento. Quizáis o único defecto é que ao final se resolven todos os misterios  moi de repente e non sempre de forma coherente, pero é algo que non afecta ao sabor final que deixa o libro. Moi recomendado.