Los cazadores de mamuts

O terceiro libro da saga comeza exactamente onde quedou o anterior. Nesta ocasión Ayla descubre por fin a “civilización” a través do pobo dos Mamutoi (cazadores de Mamuts). A pesar de que Ayla se presenta no pobo con Jondalar non tarda en destacar, tanto pola súa apariencia e pronunciación, como polas habilidades que foi adquirindo na súa curta e intensa vida (como a de poder comunicarse con algúns animais). Pero os Mamutoi son un pobo aberto que acaba por aceptar aos forasteiros como invitados e incluso nomean a Ayla coma membro da tribu. A historia está centrada na vida e costumes deste pobo de cazadores e narra como Ayla se vai adaptando ao entorno e acaba por integrarse. Pero a Jondalar saelle un competidor, Ranec, un fornido e habilidoso negro (o único da tribu) que queda prendido de Ayla e trata de conquistala cos seus encantos. O triángulo amoroso é unha constante durante toda a trama (incluso facéndose un pouco pesado) pero ao final de todo acaba por resolverse da forma máis lóxica.

El valle de los caballos

Segunda entrega da saga. A historia continúa onde quedou a primeira e conta a aventura de Ayla na procura dos seus semellantes. Na súa viaxe cara o Norte vai aprendendo a valerse por si mesma, superando numerosos obstáculos e dificultades ata que atopa un valle cunha cova no que decide asentarse. As circunstancias levan a Ayla a adoptar unha cría de cabalo que lle fai compaña e que finalmente acaba por domesticar, pero sorprendentemente non é o único animal do que se fai amigo. Paralelamente á historia de Ayla nárrase a historia de Jolandar e o seu irmán Thonolan da tribu Zelandonii que tamén emprenden unha viaxe na procura de novas experiencias. O destino fai que ao final se xunten os camiños de Ayla e Jolandar que é o primeiro home que ela ve e xurde un intenso vínculo entre eles. O libro non é tan absorvente coma o primeiro, hai moitos capítulos que costa ler, posto que so se describen actividades típicas da época sen que chegue a ocorrer realmente nada. Ten un ritmo moi parado e tan so cara ao final empeza a haber un pouco de miga, aínda que manchada con acontecementos demasiado irreais e forzados que converten a Ayla en pouco menos ca un xenio. En conclusión, o libro ainda que entretido, non chega a enganchar coma o primeiro. Veremos que pasa co terceiro.

El clan del oso cavernario

El clan del oso cavernario é a primeira entrega da saga Los hijos de la tierra da escritora norteamericana Jean M. Auel. O libro está ambientado na época paleolítica e céntrase nun clan de homes do Neandertal que veneran ao Oso Cavernario como o seu máximo “Deus”. Cando o clan se encontra en plena búsqueda dunha nova cova tras un catastrófico terremoto, atopan a unha nena perdida e moribunda totalmente diferente a eles. Trátase de Ayla, unha nena Cro-magnon, con anos de evolución sobre a xente do clan que quedou orfa tras o terremoto. O clan recibe sinais dos espíritus e finalmente decide adoptala, algo que lles trae sorte, posto que gracias a ela atopan a unha nova cova na que quedarse despois dun largo percorrido. A nena vaise facendo maior e pouco a pouco vai perdendo as súas habilidades evolucionadas para adaptarse á linguaxe e cultura do clan. Como a que se encarga de criala, Iza, é a curandera do clan, Ayla acaba aprendiendo el oficio (dun gran prestixio). Tamén inflúe na súa educación o Mog-ur (Mago) do clan, Creb, que lle colle moito cariño e acaba por considerala como a filla que nunca tivo. A medida que pasan os anos, as diferenzas entre a rapaza e as persoas do clan acentúanse: é loira, máis alta, máis esbelta, pero acaban por aceptala como unha máis do clan… So hai unha persoa que non pode soportar a Ayla e lle fai a vida imposible, que é Broud, o fillo da compañeira do xefe Brun.

A historia describe con moitísimo detalle como era a vida do clan e todos os seus costumes. A labor de documentación da autora é realmente admirable, consegue transmitir moi ben ao lector a vida desa era e a mestura de razas é moi orixinal. Chamáronme a atención algúns detalles como que todo xira en torno aos espíritus e aos tótems que se lles asignan aos membros do clan pouco despois de nacer, que lles asignaran a estes a concepción dun bebé en lugar de relacionalo co desafogo de “necesidades” dos homes coas mulleres, que tivesen un dominio tan grande das plantas medicinais…

En resumo, trátase dun libro no que a pesar de que a temática pode non parecer atractiva a priori, realmente engancha e trasládate a unha era onde os nosos antepasados loitaban de forma moi enxeñosa pola supervivencia. Alégrome de que sexa unha saga, porque apetéceme moito seguir lendo esta historia.