Splinter Cell: Double Agent

Splinter Cell: Double Agent

Despois de Splinter Cell: Chaos Theory e o seu magnífico xogo cooperativo con movementos específicos, pensaba que a nova entrega da saga ía continuar na mesma liña. Pero non podía estar máis equivocado, o modo multixogador pódese considerar un xogo distinto: distintos personaxes, distintos movementos, distintos obxectivos… Limítase a ter que acceder a uns servidores sen ser visto, aínda que tamén podes xogar a defender como soldado. Francamente pareceume moi aburrido. Sen embargo en modo campaña individual a cousa pinta de outro color. Sam vese involucrado nunha historia máis complicada que nunca. Primeiro na prisión onde tes que tratar de escapar “a lo Prison Break” axundando a un delincuente que che abrirá as portas da organización terrorista na que te tes que infiltrar.

Despois, tomando como referencia a base da organización, tes que ir superando unha serie de probas e encargos como infiltrado sen ser descuberto. Viaxas a diferentes lugares onde tes que cumplir coas misións encomendadas pola organización terrorista, sempre tendo en conta as ordes do teu xefe real.

Os mapas están moi ben recreados e pasan por barcos, neve, calles dunha cidade en guerra… Tamén hai novos movementos nos que podes agarrar aos inimigos cando estás debaixo deles nun balcón e tiralos abaixo. Quizáis unha diferenza que hai co anterior título é que non tes que ser necesariamente tan sixiloso e avanzas un pouco máis rápido, de modo que o xogo dura menos. E como novidade hai diferentes puntos nos que tes que tomar decisións que ou ben baixan a confianza dos terroristas ou do teu xefe, algo no que te tes que fixar durante todo o xogo, pois debes ter a ambos contentos. Algunhas desas decisións afectan ademáis á trama posterior do xogo.

O final do xogo deixa entrever que a saga continuará e espero que melloren os moitos fallos que tiveron en este, como o modo cooperativo ou distintos bugs durante o xogo que nin o último parche solventou.

Splinter Cell: Chaos Theory

Pois é a primeira vez que xogo a un xogo desta saga é a verdade é que unha vez te acostumbras ao ritmo pausado do xogo, xa quedas enganchado. Recoñezo que vindo dos shoot’em up, o meu primeiro impulso era matar a todo o que se movía, pero neste xogo non se trata diso, de feito hai veces nas que se matas a alguén fracasas a misión.

En modo individual a historia está moi ben contada e as misións son moi coherentes. Trátase de infiltrate en diversos escenarios (un barco, un búnker, un banco…) para obter información, interrogar personas ou matar terroristas, todo cun sixilo extremo, para evitar ser detectado, posto que existen tamén cámaras e alarmas que incrementan a protección dos inimigos cando se disparan. Para conseguir ser sixiloso vas equipado cunhas gafas que proporcionan visión nocturna (imprescindible), térmica e “electrónica”. Ademáis vas equipado cun fusil de asalto con varios complementos (mira telescópica, dardos eléctricos….) e unha pistola con silenciador (imprescindible para romper todas as bombillas que atopes) que tamén permite bloquear cámaras de seguridade.

En modo cooperativo puiden xogar con un amigo via Skype e a verdade é que é moi divertido, sobre todo porque hai determinados movementos imprescindibles para avanzar nos que tes que realizar unha acción cooperativo co compañeiro. É  unha pena que neste modo as fases sexan soltas (aínda que seguen mais ou menos unha historia secuencial) e que non se poda gardar no medio dunha fase para continuar o día seguinte.

Tamén existe un modo de xogo en rede tipo death match que apenas probei porque cambia un pouco a filosofía do xogo e os movementos.

A única pega importante que lle atopei ao xogo é que a dificultade máis alta é desproporcionada non permitindo apenas acercarte aos inimigos sen que se dean conta e moito menos usar armas. Así o xogo é un pouco raiante. Polo demáis, debo dicir que moi ben, a pesar de non ser un título de última fornada cumpliu e desde logo penso seguir coa saga en canto poda.